บัลลังก์รักป่าเถื่อน ตอนที่ 4 ใส่ร้าย
ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่ตั้งอยู่ย่านใจกลางเมือง ใกล้ๆกับบ้านของท่านทูตและภริยา ซึ่งห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ จะมีแต่ระดับไฮโซ ระดับคุณหญิง คุณนาย เท่านั้นที่จะมาเดินช็อปปิ้ง ซึ่งส่วนใหญ่จะขึ้นชื่อในเรื่องของอัญมณีและเครื่องประดับที่มีมูลค่า หนึ่งในนั้นมีร้านเพชรของเศรษฐีเมืองไทยที่ได้มาเปิดร้านอยู่ที่นี่ โดยที่กวินได้เข้าไปทำงานพาสไทม์ที่ร้านด้วย จนเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น…
“เฮ้ยๆๆทุกคน ไอ้วิน มันขโมยเครื่องเพชรของลูกค้าจริงๆ ”
เสียงร้องดังขึ้นท่ามกลางร้านเพชรที่อยู่ในห้าง ซึ่งมีผู้คนหันมามองเป็นจำนวนมาก ต่างก็ให้ความสนใจมาที่เสียงร้องว่าเกิดอะไรขึ้น…
เสียงร้องดังขึ้นท่ามกลางร้านเพชรที่อยู่ในห้าง ซึ่งมีผู้คนหันมามองเป็นจำนวนมาก ต่างก็ให้ความสนใจมาที่เสียงร้องว่าเกิดอะไรขึ้น…
“ผมไม่รู้เรื่องนะ ผมไม่ได้ขโมย ผมไม่ได้ขโมย” เสียงร้องข้องกวินดังขึ้น ในขณะที่เจ้าหน้าที่ของร้านใช้กุญแจล็อกมือของกวินไว้แล้วลากออกไปจากร้านเพื่อส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างทุลักทุเล
“พี่ครับ ผมไม่ได้ทำนะ ผมไม่ได้ขโมย ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ” กวินร้องบอกเจ้าหน้าที่ด้วยน้ำเสียงที่เศร้าและสะอึก โดยน้ำตานั้นไหลออกมาอย่างไม่ยอมหยุด
“ผมไม่รู้หรอกว่าคุณขโมยจริงหรือไม่จริง แต่หลักฐานมันมัดตัวคุณแน่นขนาดนี้คุณจะบอกว่าไม่ได้ขโมยไม่ได้” เสียงของเจ้าหน้าคนหนึ่งที่เป็นคนไทยร้องมาที่กวินด้วยน้ำเสียงที่ดุดันและทำสีหน้าเคร่งเครียด
“พี่รู้ได้อย่างไรว่าผมขโมย เอาอะไรมาพูด” กวินร้องเถียงเจ้าหน้าที่พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น “แล้วพี่จะพาผมไปไหน” กวินร้องถามด้วยน้ำเสียงโศกเศร้าทั้งที่น้ำตาไหลออกมาไม่ยอมหยุด
“มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมเราถึงต้องเป็นแบบนี้” กวินคิดถามตัวเองในใจอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่รถกำลังวิ่งมุ่งหน้าไปที่สถานีตำรวจ
“คุณตำรวจครับ นี่ครับ จับได้แล้วคนที่ขโมยเครื่องเพชรของลูกค้าในร้าน” เสียงของชายเจ้าหน้าที่ของร้านพูดกับตำรวจ
เมื่อกวินถูกจับส่งตำรวจ กวินไม่สามารถแก้ตัวใดๆ ได้ จึงเอาแต่นั่งร้องไห้อยู่ตลอดเวลา คิดไม่ออกว่าจะให้ ใครช่วย โทรศัพท์ก็ไม่มี เบอร์เพื่อนก็จำไม่ได้ เอาแต่นั่งกอดเข่าก้มหน้า คิดไปเรื่อยเหมือนคนที่จิตตก เพราะเป็นห่วงเรื่องเรียนของตัวเอง กลัวจะถูกตัดสิทธิจากทุน เมื่อกวินนั่งอยู่สักพักจึงรวบรวมสติและความกล้าที่จะต่อสู้กับความอยุติธรรม จึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะของคุณตำรวจ
“ สรุปผมจะต้องติดคุกใช่ไหมครับ ผมไม่ได้ทำความผิด ผมไม่ได้ขโมยนะครับ ฮือ ฮือ ฮือ ” กวินร้องถามตำรวจทั้งที่ยังร้องไห้มือเช็ดน้ำตา
“ผมต้องทำยังไงผมถึงจะได้กลับบ้าน ฮือ ฮือ ฮือ” กวินถามเจ้าหน้าที่ด้วยน้ำเสียงที่สั่นๆ…
“ผมต้องทำยังไงผมถึงจะได้กลับบ้าน ฮือ ฮือ ฮือ” กวินถามเจ้าหน้าที่ด้วยน้ำเสียงที่สั่นๆ…
เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจเห็นอาการของกวิน ก็เกิดความสงสาร จึงคิดหาทางที่จะช่วยให้กวินไม่ต้องนอนที่คุกใน วันนี้
“คุณก็ต้องหาเงินมาประกันตัวแล้วหลักฐานมาสู้คดี สิครับ”
เจ้าหน้าที่ตำตรวจพูดกับกวินด้วยความสงสาร พร้อมทั้งยื่นผ้าเช็ดหน้าอาหารและน้ำดื่มให้
เจ้าหน้าที่ตำตรวจพูดกับกวินด้วยความสงสาร พร้อมทั้งยื่นผ้าเช็ดหน้าอาหารและน้ำดื่มให้
“แต่ผมไม่รู้จักใครเลยนะครับ ผมพึ่งเดินทางมาที่นี่ได้ไม่นาน ฮือ ฮือ ฮือ ผมได้ทุนจากประเทศไทยมาเรียนต่อ นะครับ ฮือ ฮือ ฮือ” กวินตอบเจ้าหน้าที่ตำรวจพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นเอาผ้าเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอยู่ตลอดเวลา
“เออ…เอาอย่างนี้ละกันนะ เดี๋ยวผมจะติดต่อไปที่สถานทูตไทยให้เขาทราบเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณก่อนเพราะคุณเป็นนักศึกษาทุนเขาคงจะช่วยคุณได้ แต่ตอนนี้คุณต้องอยู่ในห้องขังก่อนนะ เพื่อรอสอบสวนคดีเพิ่มเติมและรอคนที่สถานทูตมา” เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดกับกวินด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเศร้าๆ เพราะสงสาร
เมื่อคุณตำรวจพูดเสร็จจึงทำให้กวินนั้นมีความหวังขึ้นมาบ้าง แต่ในใจลึกๆ ของกวิน ก็คิดว่าถ้าเรื่องนี้ถึงสถานทูตก็จะทำให้เรื่องเรียนของตนเองนั้นมีปัญหา ถ้ายังหาหลักฐานมาเอาผิดคนที่ใส่ความตนไม่ได้ทันเวลา กวินก็ได้เอาแต่นั่งเหม่อลอยร้องไห้ ไม่พูดไม่จากับใคร จนเกือบค่ำ
“แข็ก แข็ก แข็ก” เสียงเปิดประตูเหล็กของเจ้าหน้าที่ตำรวจ
“ คุณกวินเกียรติ… มีเจ้าหน้าที่จากสถานทูตมาขอพบคุณ” เสียงเจ้าหน้าที่ตำรวจพูดกับกวิน
“ใครครับ ใครครับ” กวินร้องถามเจ้าหน้าที่ด้วยความดีใจพลางรีบลุกขึ้นส่องสายมองหา
“เขารอคุณอยู่ด้านนอก เดินตามผมออกมา” เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดกับกวินแล้วเดินจูงมือของกวินออกมาข้างนอกเพื่อสอบสวนอีกครั้ง
ในขณะที่กวินออกมาถึงหน้าห้องสอบสวน กวินก็ได้พบกับปกรณ์เจ้าหน้าที่สถานทูต คนที่เคยไปรับตนที่ สนามบินอีกครั้ง พร้อมตะโกนว่า “คุณปกรณ์ครับ ผมไม่ได้ทำ ผมไม่ได้ขโมยนะครับ ช่วยผมด้วย” กวินร้อง บอกปกรณ์ด้วยน้ำเสียงที่ดูมีความหวัง ในขณะที่กำลังเดินออกมาจากห้องขังพร้อมกับเจ้าหน้าที่…
“คุณตำรวจครับ ผมขอคุยกับกวินสักครู่ได้ไหมครับ” ปกรณ์พูดกับเจ้าที่ตำรวจแล้วเดินตรงไปนั่งที่เก้าอี้เพื่อคุยกับกวิน
กวินเมื่อเห็นปกรณ์ก็รีบโผเข้ากอดอย่างเต็มแรง พร้อมทั้งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง “พี่ต้องช่วยผมนะครับ ฮึ ฮึ ฮึ ผมไม่ได้ขโมยจริงๆ ฮือ ฮือ ฮือ ” กวินพูดกับปกรณ์ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและร้องไห้อยู่ตลอดเวลา
“ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เรื่องนี้จะยังไม่ถึงสถานทูต จะไม่ส่งผลต่อการเรียนของคุณแน่นอน ถ้าหากคุณไม่ได้ทำความผิดจริงๆ” ปกรณ์พูดกับกวินด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงพร้อมโอบกอดแล้วเอามือลูบหลังเพื่อให้กำลังใจ สักพักปกรณ์ก็เอามือผลักตัวของกวินออกแบบเบาๆ โดยที่มือทั้งสองข้างของปกรณ์นั้นจับอยู่ที่บ่าของกวิน ซึ่งใบหน้าของทั้งคู่นั้นตรงกัน ปกรณ์จึงได้ใช้มือของตนเองนั้นเอื้อมไปเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากใบหน้าของกวิน ทำให้กวินนั้นยิ้มแบบเขินๆ ทั้งๆ ที่มีเรื่องทุกข์ใจ…
“วันนี้ผมจะประกันตัวคุณออกไปก่อนนะ ถ้าคุณบอกว่าคุณไม่ได้ทำความผิดจริงๆ คุณต้องพร้อมที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ Ok ไหม” ปกรณ์พูดกับกวินแล้วเดินไปที่พนักงานสอบสวน
“คุณตำรวจครับ ผมจะขอประกันตัวคุณกวินเกียรติครับ” ปกรณ์เดินไปที่พนักงานสอบสวนแล้วขอยื่นประกันตัว
“ประกันได้ครับ แต่คุณต้องเซ็นรับรองว่าคุณกวินเกียรติจะไม่หลบหนีไปไหนจนกว่าจะสืบหาความจริงเสร็จ เพราะคดีนี้ถึงจะเป็นคดีลักทรัพย์ แต่ทรัพย์นั้นเป็นทรัพย์ที่มีที่มาที่ไปและมีมูลค่ามากนะครับ หวังว่าคุณคงเข้าใจนะ และจะต้องมารายงานตัวทุก 7 วัน” เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดกับปกรณ์ด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดพร้อมกับยื่นเอกสารให้กับปกรณ์และกวินเซ็น…
เมื่อปกรณ์ออกมาจากสถานีตำรวจพร้อมกับกวินเวลาก็ค่ำพอดี…
“ผมต้องขอบคุณพี่มากๆ เลยนะครับที่ช่วยผมไว้ในวันนี้” กวินกล่าวขอบคุณปกรณ์ด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่เกรงใจ
“ไม่เป็นไรๆ คนกันเอง ถ้าว่าตัวเองไม่ผิด ก็ต้องหาหลักฐานมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจสิ” ปกรณ์ตอบกวินในขณะที่กำลังขับรถพลางหันมายิ้มให้และส่งสายตาที่กวนๆ ให้กับกวินอยู่ตลอดเวลา
“งั้น…ผมจะรีบหาทำงานใหม่และเก็บเงินมาแทนพี่นะ หรือไม่พี่จะให้ผมทำยังไงก็ได้เพื่อตอบแทนที่พี่ช่วยผมในครั้งนี้” กวินพูดพลางยื่นข้อเสนอให้กับปกรณ์เพื่อที่จะเป็นการตอบแทน
เมื่อปกรณ์ขับรถมาส่งกวินถึงห้อง ปกรณ์จึงขอกวินขึ้นไปที่ห้องด้วย เพราะปกรณ์นั้นปวดท้องอย่างหนัก…
“กวินผมขอขึ้นไปบนห้องคุณได้ไหม ผมอยากเข้าห้องน้ำ อะ” ปกรณ์ขอกวินขึ้นไปบนห้องพักด้วยเพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำ ทั้งที่กวินเองนั้นไม่ได้ตอบปกรณ์ก็วิ่งเข้าไปในตึกนั้นก่อนแล้ว
“ได้ๆๆ ครับ” กวินตอบปกรณ์พลางเงยหน้าขึ้นมาแต่ก็ไม่พบปกรณ์เสียแล้ว
กวินเองก็เริ่มที่จะมีใจให้กับปกรณ์ แต่ก็ได้แค่คิดเพราะในใจลึกๆ ของกวินคิดว่าคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพราะว่าตัวเองนั้นต่ำต้อย ไม่คู่กับเทพบุตรอย่างคุณปกรณ์ที่มีเพียบพร้อมทุกอย่าง ทั้งหล่อ ทั้งรวย ซึ่งเป็นที่ต้องการของใครหลายๆ คน
แต่จะรู้ไหมว่าปกรณ์เองนั้นก็กำลังแอบหลงรักกวินอยู่ จึงคิดที่จะขึ้นไปบนห้องของกวินเพื่อจะดูว่ากวินนั้นอยู่ห้องไหน กับใคร ซึ่งปกรณ์หลงรักกวินตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน อยู่ที่สนามบินครั้งที่กวินนั้นเดินทางมาจากประเทศไทย
ในขณะที่ปกรณ์เข้าห้องน้ำอยู่ กวินก็ได้ถอดเสื้อผ้า…
Cr.สวยคม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น