บัลลังก์รักป่าเถื่อน ตอนที่ 5 ช่วยเหลือ
แสงสว่างที่ส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่างของห้องนอนเล็กๆ
ที่เต็มไปด้วยความหรูหรา และสะดวกสบาย
พร้อมกับมีเสียงแม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดอยู่หน้าห้อง
จึงทำให้กวินนั้นรู้สึกตัวรีบตื่นขึ้นมาทันที
ในขณะที่กวินกำลังลุกขึ้นบิดขี้เกียจจู่ๆ ก็มองไปเห็นห้องที่ถูกจัดให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
กวิน งง ไม่รู้ว่าใครมาจัดห้องให้ตนเอง จึงเดินออกหลังห้องพร้อมกับเปิดตู้เย็น
“เฮ้ย!!!
นี่มันห้องเราไหมเนี่ย ทำไมมันดูแปลกๆ ว่ะ” กวินร้องตกใจด้วยความสงสัยว่าใครมาจัดห้องและซื้อของให้ตนเอง
เพราะห้องถูกจัดอย่างเป็นระเบียบและของกินในตู้เย็นก็เต็มไปหมด
ด้วยความสงสัยของกวิน
จึงเดินไปที่หน้าห้อง สายตาจึงเหลือบมองไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ
ติดอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ พร้อมกับระบุข้อความว่า “ผมจัดห้องและซื้อของกินมาใส่ตู้เย็นไว้ให้แล้วนะครับ
ด้วยความเป็นห่วง จาก ปกรณ์”
เมื่อกวินอ่านข้อความในกระดาษนั้นเสร็จ
หน้าก็เริ่มแดงและอมยิ้มอยู่ตลอดเวลา สักพักด้วยความสงสัยของกวินว่าทำไมคุณปกรณ์ถึงได้มีกุญแจห้องตน
จึงยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เฮ้ย!!! ตายแล้ว
เมื่อคืนคุณปกรณ์ขึ้นมาห้องเรานิว่า” เสียงร้องของกวินดังก้องไปทั่วห้องด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
“คุณปกรณ์ ทำไรเรา ปะเนี่ย!!!”
กวินคิดในใจพลางเอามือจับก้นและขาของตัวเองดูด้วยความสงสัย จากนั้นจึงไปเอาผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องไป
“กริ๋ง กริ๋ง กริ๋ง กริ๋ง”
เสียงโทรศัพท์ของกวินก็ดังขึ้นในขณะที่กวินกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ
เมื่อกวินได้ยินเสียงโทรศัพท์เข้าจึงเดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อรับโทรศัพท์
โดยใส่ผ้าขนหนูทั้งที่ตัวนั้นเปียก และมืออีกข้างก็กำลังถือแปรงสีฟัน
“สวัสดีครับคุณปกรณ์
มีอะไรหรือเปล่าครับ” กวินรับโทรศัพท์ด้วยความตกใจ
กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นอีก
“ไม่มีไรครับ
ผมแค่จะโทรมาบอกว่า ผมซื้อกับข้าวไว้ให้คุณในตู้เย็นแล้วนะ
คุณจะได้ไม่ต้องออกไปกินข้างนอกคนเดียว” เสียงของปกรณ์พูดกับกวินด้วยความเป็นห่วง
กวินในขณะที่กำลังคุยโทรศัพท์ก็ทำตัวไม่ถูก
เอาแต่ยืนยิ้มหน้าแดงบิดตัวไปมา เพราะในใจกวินนั้นหลงรักปกรณ์เข้าเสียแล้ว
กวินจึงคิดในใจว่าจะให้ปกรณ์นั้นพาไปหาสมัครงาน
เพราะเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ตัวเองนั้นได้ใกล้ชิด และได้คุยกับปกรณ์อีก
“งั้นตอนเย็นผมเลิกงานแล้ว
ผมจะไปรับคุณไปทานข้าวข้างนอกนะ” ปกรณ์พูดกับกวินด้วยน้ำเสียงดูเขินๆ
“ครับ ผมจะเตรียมตัวรอ” กวินตอบรับคำชวนของปกรณ์โดยไม่มีข้อแม้ใดๆ
เพราะเป็นโอกาสดีที่ตนเองนั้นจะได้ทำตามแผนของตัวเอง
“เฮ้อ…เป็นเอามากแล้วกู” กวินถอนหายใจพร้อมกับบ่นให้ตัวเอง
ที่แอบมีใจให้กับปกรณ์ ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปได้ยาก
เมื่อปกรณ์เลิกงาน ด้วยหัวใจที่ทำหน้าที่เป็นดั่งเข็มทิศบอกให้ตนนั้นรีบมาหากวิน จึงรีบขับรถจากสถานทูต มายังคอนโดของกวินพร้อมกับซื้อขนมมาฝาก
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าห้องของกวิน
กวินด้วยความตื่นเต้นจึงรีบเดินออกไปเปิดประตู
“เชิญครับ” กวินเปิดประตูพร้อมกับเชิญปกรณ์เข้าห้อง
ก่อนที่จะออกไปข้างนอกด้วยกัน...
“ว่าแต่คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” ปกรณ์ถามกวินพลางเดินเข้ามาในห้อง
“ไม่หรอกครับ แล้วแต่คุณเลย” กวินตอบพลางทำหน้าเขินๆ
พร้อมกับเดินเอาขนมที่ปกรณ์เอามาฝากไปเก็บไว้ในตู้เย็น
“งั้นเราไปทานที่ร้านเพื่อนผมดีไหม
เป็นร้านอาหารไทย” ปกรณ์ชวนกวินไปทานอาหารเย็นที่ร้านของลิสา
เมื่อปกรณ์ชวนกวินไปทานข้าวที่ร้านของสิลา
เพื่อนสาวคนสนิทของตน ก็เป็นไปตามแผนที่ปกรณ์วาง ไว้เพราะปกรณ์จะให้ลิสาเป็นแม่สื่อให้กับตนเอง
โดยที่ปกรณ์จะฝากงานให้กับกวินได้ทำที่นั่น เพื่อที่ปกรณ์นจะได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับกวินมากขึ้น
เมื่อทั้งคู่ถึงร้านปกรณ์ก็เดินนำหน้าของกวินเข้าไปร้าน
“สวัสดีค่ะ เชิญด้านในค่ะ” เสียงของพนักงานต้อนรับที่ เป็นสาวไทย
ยืนต้อนรับด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้มแจ่มใส
“Hi ปกรณ์” เสียงดังทักทายมาจากทางหลังร้าน
ซึ่งเป็นเสียงของลิสาเพื่อนสาวคนสนิทของปกรณ์
“Hi ลิสา”
ปกรณ์ทักทายลิสากลับพร้อมแนะนำกวินให้รู้จัก “นี่ กวินน้องคนที่กูเล่าให้ฟัง”
“สวัสดีครับ” กวินกล่าวทักทายพร้อมกับยกมือไหว้
“เชิญๆ ด้านในเลย กูเตรียมโต๊ะให้มึงละ” ลิสาบอกให้ปกรณ์และกวินเดินตามเข้ามาด้านใน
พร้อมกับพาทั้งสองเดินไปที่โต๊ะที่เตรียมไว้
กวินด้วยความที่ยังไม่เคยออกไปไหนไกลเมื่อมาอยู่ต่างประเทศ
จึงไม่รู้จะทำตัวยังไง เอาแต่นั่งนิ่ง ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยคุยกับใคร
ถ้าไม่มีคนถามกวินก็จะไม่พูด จนปกรณ์เองต้องสะกิดแล้วบอกว่าพูดบ้างก็ได้…
“ลิสา
วันนี้ว่าจะพากวินมาสมัคงานที่ร้านมึง พอมีตำแหน่งไหนว่างไหม” กวินเริ่มถามลิสาเพื่อที่จำทำตามแผนที่วางกันเอาไว้
กวินคิดในใจ
“เฮ้ย !!! เขารู้ได้ไงว่าเราอยากทำงาน” กวินนั่งคิดด้วยสีหน้า งง งง
พร้อมกับยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม
ในขณะที่ปกรณ์และกวินกำลังทานข้าว
อยู่ๆ ปกรณ์ก็เอ่ยปากถามกวิน “กวินอยากทำงานที่นี่ไหม
ที่นี่เป็นร้านอาหารไทย”
กวินก็ทำตัวไม่ถูกเอาแต่นั่งนิ่งทำหน้ากล้าๆ
กลัวๆ ใจนึงก็อยากทำใจนึงก็ไม่อยากทำเพราะเกรงใจคุณปกรณ์ แต่ด้วยใจที่มีต่อปกรณ์
กวินจึงตอบรับข้อเสนอทันที
“ทำครับ จะได้มีเงินใช้นี้คุณ”
กวินจึงได้ทำงานที่ร้านของลิสาซึ่งมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยเชฟ
จากนั้นเป็นต้นมาปกรณ์ก็ได้เดินทางมาหากวินอยู่ที่ร้านของลิสาบ่อยๆ จนทำให้ที่บ้านสงสัยว่าทำไม
พักหลังๆ ปกรณ์ชอบเข้าบ้านดึกๆ และทำตัวแปลกๆ ผิดปกติ
ด้วยความสงสัยและเป็นห่วงลูกชายคนเดียวของตระกูล
กลัวว่าลูกชายของตนเองนั้นจะทำเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงมาให้ คุณหญิงพจนี
แม่ของปกรณ์จึงได้ให้ลูกสาวคนโตและคนงานที่บ้านสืบหาความจริง
ว่าปกรณ์เป็นอย่างที่เขาลือกันหรือไม่…
Cr. สวยคม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น