บัลลังก์รักป่าเถื่อน ตอนที่ 7 หายตัว
บรึน บรึน
บรึน
เสียงรถคันหรูสีดำได้วิ่งเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ใจกลางเมืองลอนดอน
ปกรณ์ก้าวขาลงแล้วเดินเข้าไปในบ้าน
ทันใดนั้นเสียงจากห้องโถงใหญ่ดังขึ้น
“ไปไหนมาปกรณ์”
พูดแล้วเดินลุกขึ้นมาหาปกรณ์ด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม เหมือนกำลังโกรธอยู่
“ไปทำธุระมาครับ”
พูดพลางให้จบๆไปแล้วจะเดินขึ้นไปที่ห้องนอนข้างบน
“เดี๋ยวก่อน!! นี้คืออะไร” พร้อมกับยื่นรูปที่ปกรณ์กำลังสวมแหวนเพชรประจำตระกูลให้ผู้ชายอีกคน
“.......” ปกรณ์ไม่ได้ตอบโต้อะไร
เอื้อมมือคว้ารูปมาดู แล้วก้มหน้าลง
“แก
อย่ามาทำตระกูลฉันเสียชื่อเสียงนะ ” พูดด้วยน้ำเสียงที่โมโห
พลางชี้นิ้วไปที่ปกรณ์
ด้วยอารมณ์โมโหของแม่ที่รุนแรงนั้น ปกรณ์ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร
รีบวิ่งขึ้นไปยังห้องนอน
ปัง
เสียงปิดประตูดังขึ้นที่ห้องของปกรณ์
เสียงประตูดังลงปกรณ์ค่อยๆนั่งลงพิงฝาประตูอยู่
น้ำใสๆเริ่มคลอไหลออกจากดวงตาสีน้ำตาลของชายหนุ่มผู้อ่อนไหวต่อความรู้สึกตัวเอง
ในใจของเขาคิดวกวนอยู่แต่เดิมเรื่องแฟนก็รัก แต่แม่ก็ทิ้งไม่ได้
“เฮ้อ ชีวิตทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย”
ปกรณ์พูดอยู่คนเดียวในห้องนอนที่มีบรรยากาศเคว้งคว้างเหลือเกิน
แต่ในขณะนั้นคุณหญิงพจนีกับเดซี่พี่สาวของปกรณ์ได้วางแผนร่วมกันเพื่อจัดการกวิน
ให้ห่างจากปกรณ์ โดยสั่งบอดิ้การ์ดไปจับตัวกวินไปขังไว้ วางแผนกันเสร็จสั่งให้บอดิ้การ์ดเริ่มทำงานทันที
ใครทำดีมีรางวัลให้สมกับค่าตอบแทนที่เหมาะสมกับงาน
เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 6.00 น.
บอดิ้การ์ดได้ตามซุ่มดูกวินที่หน้าคอนโดย่านกลางกรุงลอนดอน
ทันใดนั้นกวินได้เดินลงมาจากคอนโดเพื่อรอขึ้นรถไปทำงาน บอดิ้การ์ดเห็นท่าทีเหมาะสมได้เดินย่องเข้าหาด้านหลังของกวิน
แล้วนำเอาผ้าขาวที่เตรียมไว้ปิดที่จมูกกวินทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว
ฤทธิ์ยานอนหลับได้ผลเร็วจริงๆ
ยังไม่ถึงนาทีที่เอาผ้ามาประกบจมูกกวินก็หลับลงไปในที่สุด
บอดิ้การ์ดลากตัวกวินขึ้นรถตู้ที่ติดฟิล์มทึบหนาออกยังนอกเมืองลอนดอน
ตรงไปยังท่าเรือเพื่อจะข้ามฟากไปยังหมู่เกาะไอร์แลนด์แต่ไม่ได้สถานที่ท่องเที่ยวแต่อย่างไร
พาไปหมู่เกาะร้างแถบแถวนั้น
“ที่นี่ ที่ไหนกัน”
กวินเริ่มรู้สึกตัว พร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ มองไปทางเห็นแต่มหาสมุทรที่กว้างใหญ่
“เดี๋ยวก็รู้”
บอดี้การ์ดหนุ่มร่างใหญ่ตอบพลางเอามือมาบีบหน้ากวินไว้
“พวกแกจะพาฉันไปไหน
พาฉันกลับเดี๋ยวนี้”
พูดเสร็จกวินได้ดิ้นทุรนทุรายพยายามแกะเชือกที่ผูกไว้แน่นอยู่ที่มือของตนและลัดรอบตัวเอาไว้
แต่กลับโดนบอดี้การ์ดซ้อมซ้ำมากกว่าเดิม เลือดได้ไหลกระซิบๆ ออกจากมุมปากของกวิน
เจ็บปวดลวดร้าวไปทั่วตัว
พอไปถึงหมู่เกาะร้างที่ไม่ค่อยมีผู้คนเข้ามาเที่ยวนักแต่ก็ยังมีชาวประมงเข้ามาหาอาหารอยู่บ้าง
หลังจากที่กวินถูกซ้อมหนักได้สลบไปอีกครั้ง
บอดี้การ์ดลากตัวออกมาจากเรือมามัดถ่วงน้ำเอาไว้ใต้สะพานเทียบท่าเรือ ชายร่างใหญ่จับหัวกวินกดลงที่น้ำพร้อมกับถ่ายภาพเก็บเป็นหลักฐานที่จะเอาไปแลกกับเงินรางวัลกับคุณหญิงพจนี
เรือ
แล่นออกจากเกาะร้างไป ยังคงเหลือแต่กวินที่นอนจ่มอยู่ท่าน้ำตรงนั้น
“ลุงๆ มาดูอะไรตรงนั้นสิ ผีหรอ”
เด็กชายคนไทยชาวประมงออกเรือมากับลุงของตนเพื่อหาปลา แต่กับเห็นกวินถูกมัดอยู่ที่ท่าน้ำ
“ผีอะไรกันกลางวันแสกๆ ไหนๆ ไปดูกัน”
เด็กชายชาวประมงวิ่งนำหน้าลุงของตนไปยังท่าน้ำที่มีกวินนอนแช่อยู่
“นี่มันคนหนิ
หน้าตาเหมือนคนไทยเราเลยเนอะ” ลุงชาวประมงพูดขึ้นพร้อมกับรีบแก้มัดให้กับกวิน
“น่าสงสารเขาจังเลย” ลุงกับหลานชาวประมงรีบเอากวินขึ้นเรือไปยังฝั่งตรงข้าม
เพื่อจะพาไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดย่านนั้น
ลุงกับหลานได้พากวินมาถึงโรงพยาบาล
แต่หมอที่โรงพยาบาลกับไม่มีใครอยู่
พยาบาลจึงทำเรื่องส่งตัวกวินเข้าไปยังโรงพยาบาลดังย่านกรุงลอนดอน
ในขณะที่รถเข็นผู้ป่วยเข็นกวินเข้าไปรักษาตัวพักฟื้นที่โรงพยาบาลได้สวนทางกับปกรณ์ที่มาธุระที่โรงพยาบาลแห่งนี้
ปกรณ์หันไปเห็นกวินบนเตียงผู้ป่วย
“เขาเป็นอะไรมาครับ ”
ถามด้วยน้ำเสียงสงสัยและตกใจกับสภาพของกวินที่อยู่ตรงหน้า
“เขาโดนทำร้ายมาครับ
ถูกจับถ่วงน้ำไว้ที่เกาะร้าง คุณรู้จักเขาหรอครับ”
ลุงชาวประมงตอบพร้อมยกมือขึ้นมาแตะบ่าหลานชายของตน
“เขาเป็นแฟนผมเอง” ทันทีที่ปกรณ์ตอบ หลานชายทำหน้ามึนงง
ผู้ชายกับผู้ชายรักกันได้หรอแทบยังยกนิ้วชี้ทั้งสองข้างมาเทียบเคียงกัน
“งั้นผมฝากด้วยนะครับ”
ลุงกับหลานผู้ใจดีได้บอกลาแล้วกลับไปกับรถโรงพยาบาลที่มาส่งตัวกวิน
ในช่วงพักฟื้นที่โรงพยาบาลปกรณ์คอยดูแลกวินโดยตลอดแทบจะไม่ห่างไปไหน
ปกรณ์ได้สั่งกับโรงพยาบาลไว้ห้ามให้ใครเข้าเยี่ยมกวินโดยเด็ดขาด
เพราะกลัวคนมาปองร้ายกวินอีก ให้เข้ามาเพียงแต่หมอและพยาบาลเข้ามาตรวจดูอาการป่วยเพียงเท่านั้น
Cr. สวยคม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น