บัลลังก์รักป่าเถื่อน ตอนที่ 8 ป่วยกายป่วยใจ
แสงไฟสีขาวสว่างแสบตา
ผมใช้เวลาปรับสายตาเพียงครู่ก็สามารถมองบรรยากาศรอบตัวได้เต็มที่..
..ที่นี่...คงเป็นโรงพยาบาลสินะ เตียงคนไข้ค่อนข้างจะหรูหราราคาแพง
ทันใดฝ่ามืออุ่นๆ ก็มาแนบที่หน้าผาก
“What are your symptoms ? ” หมอถามกวินอาการคุณเป็นอย่างไรบ้าง
“I feel better.”
กวินตอบหมอไปว่าอาการผมดีขึ้นแล้วครับ
ภายในห้องพักไข้ผู้ป่วยสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่
กวินได้แต่นอนอยู่บนเตียงคนไข้อย่างเซ็งๆ เบื่อๆ จะไม่ได้เซ็งได้ไง
มีแต่นอนอยู่ในห้อง อยากออกจากโรงพยาบาลแล้วแต่โดนคุณหมอสั่งห้ามให้รอดูอาการก่อน
กวินนอนอยู่โรงพยาบาลมาหลายคืนแล้ว
จะเดินหรือไปไหนมันช่างลำบากยากเข็ญเหลือเกิน อีกทั้งโดนเจาะแขนให้น้ำเกลือ
แค่จะเข้าห้องน้ำแต่ละทียังต้องให้ปกรณ์พาไป
กวินนอนพลิกตัวไปมาเหมือนกับเบื่อการนอนอยู่เฉยๆบนเตียงคนไข้เหลือเกิน
อีกทั้งยังเกรงใจปกรณ์ที่คอยมาเฝ้า
“คุณเป็นอะไร”
ปกรณ์นั่งมองดูท่าทีหงุดหงิดหรือเบื่อที่จะอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยม
“เปล่าครับ ผมแค่อยากออกจากโรงพยาบาลแล้ว”
กวินทำท่าทางอ้อนปกรณ์ให้ไปขอคุณหมออกจากโรงพยาบาล
“ไม่ได้
คุณต้องหายดีก่อน”
ปกรณ์พูดขึ้นพร้อมกับเอามือขึ้นมาลูบหัวของกวินแล้วยีหัวกวินเบา ๆ
“คุณอ่ะ
ก็ผมเบื่อ อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นิ”
กวินพูดเสร็จจึงหันหลังให้ปกรณ์เพราะน้อยใจปกรณ์ไม่ยอมพาออกจากโรงพยาบาล
“งั้น
เดี๋ยวออกไปสูดอากาศด้านนอกกันดีกว่านะ”
ปกรณ์เดินไปข้างหน้ากวินพร้อมกับจับมือขึ้นมากุมไว้
ปกรณ์เข็นกวินตรงไปทางสวนหย่อมของโรงพยาบาล เพื่อออกไปสูดอากาศข้างนอก ทางด้านหน้าของโรงพยาบาลมีสวนหย่อมเล็กๆจัดอยู่
บรรยากาศด้านนอกมีทุ่งดอกทานลาเวนเดอร์บานสะพรั่งรับไอแดด ท้องฟ้าใสตัดสลับกับตึกที่เรียงราย ธรรมชาติด้านนอกสวยงามอย่างที่ไม่เคยเห็น บรรยากาศช่างเงียบสงบทำให้รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นสดชื่นขึ้นมาทันที่
“คุณเคยมาที่นี่หรอครับ ทำไมถึงรู้ว่ามีสวนดอกไม้สวยขนาดนี้”
กวินหันหลังไปถามปกรณ์ด้วยความตื่นเต้นกับบรรยากาศ
“ครับ ผมพาแม่มาบริจาคของช่วยเหลือที่นี่บ่อยๆ น่ะ”
ขณะพูดปกรณ์ก็เดินวนมาด้านหน้ารถเข็นของกวินแล้วนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า
“ดีจังเลยนะครับ” กวินตอบแล้วอมยิ้มให้กับปกรณ์ที่กำลังจับมือของกวินมาลูบไล้บนหน้าของตัวเอง
ทั้งสองหยอกล้อกันอย่างมีความสุข
Cr. สวยคม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น